Współczesny wyżeł węgierski wywodzi się od starej rasy psów myśliwskich żyjących na Węgrzech oraz tureckich psów tropicieli. To właśnie od tureckich przodków pochodzi jego charakterystyczne złocisto-żółte umaszczenie.

Przekazy - wpierw ustne, potem pisemne - twierdzą, ze Madziarowie znali i używali dwóch typów psów myśliwskich: lżejszych, polujących wraz z sokolnikami na ptactwo i cięższych, zwanych "kopo", wywodzących się z Siedmiogrodu i pełniących rolę psów gończych, ogarów. Od tych lżejszych miał wywodzić się wyżeł węgierski, który swą nietypową maść zawdzięczał psom tureckim, które dotarły na Równinę Panońską wraz z zajazdami Imperium Otomańskiego (1526). Pierwotne psy węgierskie miały być zatem krzyżowane z psami Turków, które słynęły z dobrego nosa i piaskowej barwy (ślady tych psów można dziś odnaleźć wśród przodków charta sloughi). W efekcie powstała rasa psów miejscowych, utrwalona w pokroju w drugiej połowie XIX wieku.

Nie jest to jednak już wyżeł węgierski - ten powstał dopiero w końcu XIX i na początku XX stulecia - powstała w wyniku krzyżowania tureckich żółtych psów myśliwskich z pointerem i wyżłem niemieckim.

Przodkowie węgierskiego vizsla przybyli do Węgier przez Karpaty z koczowniczymi plemionami tamtego regionu. Opisy i ilustracje graficzne dotyczące tej rasy odnaleziono w dokumentach sięgających XIV stulecia. W wieku XVIII wzrosło jego znaczenie jako psa myśliwskiego. Pod koniec XIX wieku były organizowane na Węgrzech konkursy dla wyżłów, w których vizsla uczestniczyły z wielkim sukcesem. W tym okresie psy polujące odegrały ważną rolę w rozwoju rasy.

Nowoczesny typ hodowli zapoczątkowano w 1920. roku, czego wynikiem było uznanie prze FCI wyżłów węgierskich krótkowłosych w roku 1936.

Przełom XIX i XX stulecia to okres wspaniałego rozwoju wyżłów węgierskich, które stały się znane w całym cesarstwie Austro-Węgier. Po pierwszej wojnie światowej, kiedy myślistwo na Węgrzech prawie zamarło, żółto-piaskowe psy odchodziły w zapomnienie, i tylko starania węgierskich kynologów uratowały je przed zanikiem (to właśnie wtedy z wyżła węgierskiego i niemieckiego wyżła szorstkowłosego stworzono 'szurpatą' odmianę vizsla). Druga wojna prawie wytrzebiła cała rasę, a przed całkowitym wymarciem uratowały ją egzemplarze zachowane w Europie Zachodniej i nieliczne sztuki przeszmuglowane w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku przez żelazną kurtynę. Pies o ekscentrycznym wyglądzie i wspaniałych walorach użytkowych podbił serca myśliwych nie tylko w Europie, ale i w USA, gdzie trafił z żołnierzami wracającymi z Europy: dziś więcej jest wyżłów węgierskich w USA, niż na Węgrzech! W Polsce jest ich nie wiele w porównaniu do wciąż rosnącej populacji wyżła niemieckiego.